Στην πόλη χθες επικρατούσε πανικός. Τελευταίο Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού και όλοι οι Θεσσαλονικείς έσπευσαν να πάνε για τα τελευταία μπάνια -ταυτόχρονα- και να γυρίσουν πίσω - πάλι ταυτόχρονα- για να ετοιμάσουν παιδιά, σκυλιά για το σχολείο. Να αναδιοργανωθούν, αποδιοργανώνοντας τη λεωφόρο Νίκης που είχε βδομάδες να δει τόσο κόσμο να της προκαλεί ασφυξία. Ας είναι. Εκείνη το χάρηκε. Όπως το χαρήκαμε κι εμείς.
Γιατί, κακά τα ψέματα, όπου και να πας, στην πόλη σου θα θέλεις να γυρίσεις πάλι. Όσο και να στεναχωριέσαι που τελείωσαν οι διακοπές, η θέα των πλωτών café το βράδυ σε ηρεμεί. Μπορεί να νοσταλγείς το καράβι και τη θάλασσα στο νησί που πέρασες μια βδομάδα, αλλά η "μαμά" σου σε περιμένει κί εσύ χαίρεσαι που επιστρέφεις πάλι σ'εκείνη, για να περάσετε μαζί τις υπόλοιπες 51 βδομάδες. Με χαμόγελο, ευχαρίστηση, νεύρα, άγχος, τρέλα... όλα τα συναισθήματα χωράνε εδώ. Όπως σε όλες τις σχέσεις, δεν είναι τα πάντα ρόδινα. Τα πάντα όμως βασίζονται στην αγάπη. Κι εμείς την αγαπάμε τη Θεσσαλονίκη.
Καλώς ήρθατε λοιπόν σ' αυτό το εγχείρημα, που προέκυψε από αυτήν την "αρρωστημένη" αγάπη που έχουμε για την πόλη μας. Μπορεί να μας θυμώνει, μπορεί ώρες ώρες να θέλουμε να την εγκαταλείψουμε, αλλά πάντα βρίσκει να μας κάνει κάτι για να τη συγχωρούμε. Γι' αυτό κι εμείς είπαμε να την ξεψαχνίσουμε. Να ανακαλύψουμε και να σχολιάσουμε, όχι μόνο αυτά που μας αρέσουν, αλλά και τα άλλα, αυτά που δε μας αρέσουν, αυτά που θα αλλάζαμε ευχαρίστως άμεσα. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για εκείνη. Γιατί σε όλα τα παιδιά αρέσει η μαμά τους να είναι όμορφη, περιποιημένη και οι συμμαθητές τους να ζηλεύουν επειδή η δικιά τους δεν είναι έτσι.
Thess να δεις μέσα από τα μάτια μας...
